Rooms katholieke Heilige Geest Parochie
Geschreven door Jan Horck
zondag, 19 februari 2012
Vasten is niet typisch christelijk of Rooms Katholiek. Het komt in een of andere vorm in alle religies voor: de ramadan in de Islam, Jom Kippoer in het Jodendom en ook het Hindoeïsme kent vasten –dagen in de aanloop naar belangrijke feesten of in tijden van rouw.
Oorspronkelijk werd in de voorbereidingstijd voor Pasen alleen op Goede Vrijdag gevast. Ter herinnering aan de sterfdag van Jezus werd dan geen vlees gegeten of een maaltijd overgeslagen. Later werd het vasten op Goede Vrijdag uitgebreid tot een periode van veertig dagen.
Veertig is een belangrijk symbolisch getal in de Bijbel. Het staat voor een leven of een generatie lang. Het is ook het getal van verwachting en voorbereiding, maar ook van inkeer en vasten.
In de Rooms katholieke Kerk is de Vastenperiode een proces van innerlijke vernieuwing. Het blad Geestig wil U hierbij een duwtje in de rug geven.
Breng ons bij de plek
van de eerste ontroering,
het oudste wonder:
Uw Geest over de wateren,
de oerzee waarom alle leven is geboren,
vruchtwater van de schepping
waarin Gij de aarde, onze moeder,
en ons allen hebt verwekt.
Breng ons bij de plek
van de eerste ontroering,
het oudste wonder:
water uit de rots
leven in de woestijn,
toen alleen Mozes nog geloofde
in Uw reddende nabijheid.
Breng ons bij de plek
van de eerst ontroering,
het oudste wonder:
Jezus, de man naar Uw hart
ondergedompeld in de Jordaan,
Uw Geest over het water,
herboren tot Uw beminde Zoon.
Breng ons bij de plek
van de eerst ontroering,
het oudste wonder:
bij de put van Jacob
waar Jezus de Samaritaanse
om water vroeg,
Hij de bron van levend water
voor wie dorst naar gerechtigheid.
Breng ons bij de plek
van de oudste ontroering,
het jongste wonder:
ook wij worden gedoopt in water en Geest
in de dorpskerk, die oude kade
langs de levensstroom.
Breng ons bij de plek
van de oudste ontroering,
het jongste wonder:
dauwparels in de morgen,
malse regen op de middag,
bij valavond een regenboog;
en dag en nacht
de tranen van onschuldigen
waarin Uw gelaat weerspiegelt
en Gij ons oproept
tot solidair handelen en wandelen
naar Uw Geest.
uit: Werken aan een eco-kerk, NRV
Een oude man ging vaak urenlang bewegingsloos achter in de kerk zitten.
Op een dag vroeg de priester hem wat God zoal te zeggen had.
'Niets', zei de man, 'ik luister'.
'En wat vertel jij Hem voor bijzonders?'
'Ik zeg ook niets', zei de man, 'ik luister alleen maar'.
Anthony de Mello
Wij erven de aarde niet van onze ouders,
We krijgen ze in bruikleen van onze kinderen.
Indiaans gezegde
Vandaag zien we allemaal dat de mensheid de fundamenten van zijn bestaan, de aarde, kan vernietigen. En bijgevolg dat we niet langer eenvoudigweg met de aarde en met de aan ons toevertrouwde werkelijkheid kunnen doen wat ons leuk lijkt of wat ons op het eerste gezicht bruikbaar of veelbelovend lijkt.
Integendeel, we moeten de innerlijke wetten van de schepping, van deze aarde respecteren. Als we willen overleven moeten we deze wetten kennen en gehoorzamen. Bijgevolg is de gehoorzaamheid aan de stem van de aarde belangrijker voor ons toekomstig geluk dan de stem van het moment, de begeerten van het moment.
Kort gezegd, een eerste maatstaf om te leren is: door zichzelf te zijn spreekt de aarde tot ons en we moeten luisteren en de boodschap ontcijferen als we willen overleven. En als we gehoorzaam moeten zijn aan de stem van de aarde, is dat nog meer het geval voor de stem van het menselijk leven.
Bendictus XVI, 24 juli 2007; in antwoord op een vraag over gewetensvorming
Pelgrims op weg naar Santiago de Compostela roepen elkaar toe: Ultreia!
Dat betekent zoiets als: we kunnen weer verder en we komen er wel.
Die bijzondere groet vat samen wat Jezus en zijn apostelen deden na de verheerlijking op de berg (Matteüs 17,1-9)
Ze konden weer verder vol goede moed.
Ze zagen hun leven, met alles wat hen kon overkomen, in een ander licht.
Het licht van Pasen.
Rob Moens, dominicaan
Download hier de laatste uitgave van het infoblad "Geestig"
