De compassie van Ans ter Morsche

Interview met Ans ter Morsche, docent levensbeschouwing aan scholengemeenschap Twickel in Delden.

Ans, jij bent docent levensbeschouwing aan scholengemeenschap Twickel in Delden. Waarom heb jij daarvoor gekozen?

Ik vind het bijzonder om juist met jongeren een stukje van hun weg mee te lopen, met alle ups en downs die daarbij horen.

Vertel eens hoe dat in zijn werk gaat?

Ik geef aan alle klassen les, van LWOO tot atheneum. In de eerste les die de kinderen van mij krijgen, mag iedereen een herinneringsdoos meenemen. Aan de hand van voorwerpen in die doos, nodig ik de kinderen uit om te vertellen wie ze zijn en wat ze geloven. Hierdoor ontstaat er begrip voor elkaar en werken we aan een veilige sfeer. Dat is belangrijk omdat in de lessen levensbeschouwing kinderen veel van zichzelf laten zien. Ieder lesuur is er namelijk ruimte voor een groepsgesprek. Alles kan aan de orde komen: machtsmisbruik, seksueel misbruik, drankproblematiek, huiselijk geweld, etcetera. Uiteraard worden ook het christendom, het jodendom en de islam behandeld. Die godsdiensten breng ik allemaal via verhalen tot leven. Ik sluit hierbij aan bij de actualiteit en de leefwereld van de kinderen.

Daarnaast geef ik, samen met een collega, in het eerste halfjaar van de brugklas een training met allerlei lichamelijke oefeningen om spiritueel door te groeien. De vaste zaken zijn: ademhalingsoefeningen, stevig leren te staan. Daarnaast komen allerlei thema's aan bod die we laten ondergaan zoals respectvol gedrag, lichamelijk ongewenst gedrag, schelden. We praten er daarna over. Het zijn een soort levenslessen, waarover de kinderen verslag doen in een logboek.

Hoe waarderen de leerlingen je lessen?

90% van de leerlingen vindt het vak leuk. Ze hebben bovendien geen weerstand tegen het geloof.

Jij trekt veel met jongeren op, kun jij zien wat ze nodig hebben?

Een veilige omgeving, rust en regelmaat. Jongeren komen zoveel tegen in het leven, wat ze allemaal moeten verwerken. Het is allemaal zo vluchtig. Bij de lessen levensbeschouwing wordt er ruimte gemaakt om ergens bij stil te staan.

Wat zou de geloofsgemeenschap kunnen doen?

Aanhaken op levenservaringen die op dat moment spelen. Of nagaan wat voor hulp er nodig is in de parochie. Moet ergens de tuin een beurt hebben, kunnen er boodschappen worden gedaan, zijn er mensen die bezocht kunnen worden. Je zou een vacaturebank kunnen maken en die aanbieden als maatschappelijke stage. Het gaat erom dat de jongeren er kunnen zijn voor een ander. Je moet niet proberen ze naar de vieringen te krijgen, dat is een ver van mijn bed show. Een musical met en voor jongeren is ook iets dat aanspreekt. Ze hebben het nog wel eens over de musical Jozef uit Hengevelde, waar hun ouders in speelden.

Ans, ik vind het indrukwekkend zoals jij werkt met jongeren. Waar haal je die kracht vandaan?

Ik heb een groot basisvertrouwen, voel me geborgen en gedragen. Ik ben heel tevreden en heb hele lieve mensen om mij heen. De warmte en de kracht die ik zelf ervaar, wil ik graag doorgeven.

Ans bedankt!

Pastor Christianne Saris